Stap 3 – Afvuren


De schutterij van As schiet met de Limburgse buks. De kogels voor dit imposant geweer zijn nergens te koop, dus moeten leden ze zelf maken. Dat komt omdat deze historische wapens handgemaakt worden & geen twee wapens identiek aan mekaar zijn.

Een Limburgse buks is duur: daarom schieten de schutters met 1 gemeenschappelijk wapen van de vereniging. Schutters maken er een sport van om zoveel mogelijk zwarte blokjes te schieten op 16 meter hoogte.

Vanaf de begane grond gezien, zijn de blokjes erg klein. Enkel door je koelbloedig te concentreren kan je raak schieten.

afvuren-schietstand

De zelfgemaakte kogels worden afgeschoten op speciale openlucht schietstanden. De gemeente As telt twee van deze schietlocaties. Daarnaast zijn er een tiental schuttersevenementen, waar schutterijen tegen elkaar schieten in ploegverband, in een eigen competitie.

Bij de schietstand hoorde tot voor kort ook een achterliggend ‘kogelveld’. Het Heiderbos heeft de afgelopen dertig jaar dienst gedaan als “kogelveld” van de schutterij. In het bos wordt zelf niet geschoten, maar er vallen wel kogels neer: een kogel die wordt afgeschoten aan de schietstand vliegt hoog door de lucht om vervolgens een halve kilometer verder te landen in het kogelveld.

In dit kogelveld gingen schutters achteraf op zoek naar de afgevuurde kogels. Sommige kogels lagen bovengronds tussen het struikgewas, maar veel kogels zaten ook verscholen tussen een dik bladerdek, waardoor ze niet zichtbaar waren met het blote oog. Daardoor gingen schutters vroeger op zoek met een metaaldetector.

Voor elke schietoefening dienden schutters het bos af te sluiten met waarschuwingsborden, die op elf verschillende toegangspunten werden geplaatst én weer weggenomen.

schietterein

Het plaatsen en ophalen van deze borden kon een uur in beslag nemen. En dat bijna wekelijks tijdens de zomermaanden. Meestal nam één bepaalde schutter deze taak op zich. “Tot deze schutter een splinternieuwe auto kocht, waar men niet meer mee door het bos wilde rijden”, lacht Michael Moors. “En zo heb ik mij opgeofferd, als één van de laatste bewakers van het kogelveld.

De schutterij gebruikt nu een ‘kogelvanger’, waardoor het kogelveld niet meer nodig is. Zo’n kogelvanger zorgt er namelijk voor dat kogels niet meer in een kogelveld terecht komen.

De kogelvanger werd in gebruik genomen in september 2013 en op onze Facebook-pagina vind je een album van de plaatsing ervan:

En als dan het lood verzameld & gesmolten is, de kogels gemaakt en de schietstand gebruiksklaar … dan pas kan er eindelijk geschoten worden.

koffertje

De buksmeester brengt zijn koffertje zelfgemaakte kogels naar de schietstand & zorgt ervoor dat schutters kunnen mikken op de kleine blokjes, 16 meter hoog in de lucht.

Schutters maken er een sport van om zoveel mogelijk kleine blokjes te raken zonder te missen. En dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Vanop de begane grond zijn de blokjes erg klein & zorgt het zonlicht vaak voor optische illusies.

De kleine zwarte houten blokjes meter zijn 1,5 centimeter hoog en 1,5 centimeter breed. Deze blokjes worden machinaal vervaardigd en zijn zowat het enige dat de schutterijen niet zélf maken. Deze blokjes worden machinaal vervaardigd door een hobbyist en worden geregeld in grote hoeveelheden aangekocht.

Na het schieten, begint de hele kringloop weer opnieuw. Het lood dat wordt opgevangen door de kogelvanger wordt opnieuw gesmolten en ondergaat weer alle acties. En zo beginnen we dus weer bij stap 1.